Tobatleet Kust een Pad. De titel van dit werkstuk zal bij menigeen van u vragen oproepen. En om die vragen te beantwoorden heb ik – chronisch lui als ik ben – mijn grote kunstmatig intelligente vriend Gemini geraadpleegd. Ik vroeg het bot wat deze titel te betekenen had. Het antwoord bracht zelfs bij mij stomme verwondering en ontroering teweeg:
‘De term tobatleet (een prachtige samentrekking van tobben en atleet, vaak gebruikt door hardlopers en wandelaars die met flink wat zwoegen hun kilometers maken) gecombineerd met “kust een pad” kan op een paar manieren worden geïnterpreted:
- Het kussen van het wandelpad: De ’tobatleet’ is zo intensief aan het hardlopen of wandelen (bijvoorbeeld op het Nederlands Kustpad) dat hij of zij spreekwoordelijk de grond (het pad) kust—al dan niet door een vermoeide struikeling!
- Het sprookje van de kikker: Een creatieve variatie op de kikker die gekust moet worden om een prins te worden. In dit geval kust de ploeterende sporter een pad (de amfibie) in de hoop op een sportief wonder.’
En hiermee sloeg Gemini de spijker feilloos op de gevoelige snaar. Want ja, zo had ik ‘m ook precies bedoeld. Mijn schrijfsel handelt inderdaad over het Nederlands Kustpad, en ook komt het tijdens mijn wandelpartijen inderdaad wel eens voor dat ik door een vermoeide struikeling zowat met mijn snoet op het pad beland. Een pijnlijke kus is dat wel, zo stel ik mij voor. Eén kanttekening: als ik mag kiezen is het voor mij als ploeterende sporter wel zo prettig dat, als ik dan toch een pad kus, het wel een prinses is die zich aan mij openbaart. Kwestie van geaardheid en de daaruit voortvloeiende voorkeur zullen we maar zeggen. En of de verschijning van die prinses dan tot ‘sportieve wonderen’ leidt: dat valt uiteraard nog te bezien.
Overigens: de uitdrukking ‘geïnterpreted’ laat ik geheel voor rekening van Gemini. Het past bij het lange moeizame proces van het tool richting volwassenheid.
We schrijven 2021, te weten de late herfst van de zomer van dat jaar. Ons mooie huisje in Gouda staat compleet in de steigers vanwege een maandenlange verbouwing, dus eigenlijk vertoef ik als notoir astma-patiënt als het even kan liever in de frissche buitenlucht dan in de stof en herrie. Temeer daar ik van covid-wege zowat gedwongen ben om heel veel thuis te werken in plaats van op kantoor bij De Wever in Tilburg. Een tijd lang had ik met regelmaat vertoefd in het plaatselijke City Hotel, maar financieel liep ik daar behoorlijk op leeg zodat ik die geldkraan halverwege de zomer ferm doch beslist dichtdraaide. Temidden van al die misère was ik druk bezig van hardloper te transformeren tot wandelaar. En in dat proces van transitie – mijn transitie – had ik het Krijtlandpad in Zuid-Limbabwe op een haartje na gevild. Alleen het gedeelte tussen Epen en Vaals moet nog worden verhapstukt (bron: Arranraja). Maar de kenners weten: dat is een peulenschilletje. Zeker als je langs ’t Hijgend Hert mag. Zoekt u maar op zou ik zeggen.
Toch wilde ik meer dan alleen dat vermaledijde Krijtlandpad. En ik liet mijn begerig oog vallen op twee LAW’s, kortweg Lange Afstands Wandelpaden. Als solitaire pelgrimistische wandelaar wilde ik het Pelgrimspad gaan voltooien, over een heel gevarieerde route tussen Amsterdam (Sint Nicolaaskerk) en Visé, in België tussen Maastricht en Luik. Maar ik zou gaan beginnen met het Nederlands Kustpad. Heel lang al droomde ik ervan om ooit de afstand tussen Hoek van Holland en mijn geboorteplaats Den Helder te verwandelen, en dit Kustpad kon ik dus als startende struinveteraan niet laten lopen. U moet weten dat het hele Kustpad zich uitstrekt van Sluis in Zeeuwsch-Vlaanderen tot Kostverloren in Noordoost-Groningen. Wandelnet en Nivon, de ontwerpers en beheerders van het pad, hebben dat immense pad in drie grote stukken verdeeld. En ik had dus mijn zinnen gezet op het middelste stuk, tussen Hoek van Holland en Den Helder. Eigenlijk loopt het tot Den Oever, maar ik had bij voorbaat al besloten om in Callantsoog de aftakkingsroute naar mijn place of birth te nemen. Daarbij: wie wil er nou in vredesnaam naar Den Oever?
En ik heb natuurlijk wat met de kust hè? Mijn wiegje stond aan het Marsdiep, zeg maar het nauw tussen Den Helder en Texel. De zee was uiteraard altijd heel dichtbij in mijn eerste levensjaren. Maar ook later in Leiderdorp was de Noordzee niet ver weg. En datzelfde geldt voor Delft, Den Haag en Zoetermeer, plaatsen waar ik nog veel later kwam te wonen. Tel daarbij het nautisch verleden van mijn voorvaderen nog eens op, en dan kun je eigenlijk wel tot de conclusie komen dat ik een kind van de zee ben. Dat ik zelf nooit voor een nautisch bestaan heb gekozen is voor dit verhaal verder irrelevant. En dat geldt ook voor het feit dat ik inmiddels in Gouda woon, zo ongeveer in het midden van het land.

Ik kocht deeltje twee van de wandelgids (Zuid-Holland – Noord-Holland) en begon te puzzelen. En daarbij kwam al ik snel tot de conclusie dat de route tussen Hoek van Holland en Den Helder in zes etappes zou kunnen worden verhapstukt, te weten:
- Hoek van Holland – Scheveningen
- Scheveningen – Noordwijk
- Noordwijk – Haarlem
- Haarlem – Castricum
- Castricum – Groet
- Groet – Den Helder
Een flinke uitdaging voorwaar, want de route behelst maar liefst 220km tussen Hoek en Helder, dus dat ging neerkomen op etappes van 37km gemiddeld. Wel behoorlijk ambitieus, maar ach proberen lukt altijd.

Welnu: het bleef niet alleen bij proberen, want alle zes etappes zijn succesvol afgelegd door ondergetekende. Weliswaar niet in de juiste volgorde, maar als u daar klachten over heeft dient u deze maar in drievoud in bij de Tobredactie. De laatste etappe tussen Groet en Den Helder werd tussen etappe 2 en 3 gelopen, dit overigens zonder duidelijke en moverende reden. In het zesluik over het Kustpad dat hier schoksgewijs op dit platform zal verschijnen wordt echter de geografische volgorde der zaken aangehouden. Van Hoek naar Helder dus.
En zo vond ik mijzelf heel vroeg op een zonnige zaterdagochtend, 4 september 2021, op metrostation Hoek van Holland Haven: het vertrekpunt van mijn tocht over het Nederlandsch Kustpad. Menigmaal heb ik op deze plek gestaan om het hooggeëerd – zeg maar gerust koninklijk – bezoek uit het Verenigd Koninkrijk te verwelkomen dan wel uit te zwaaien. Het was in die tijd. Maar nu negeerde ik de grote Stena terminal en beende snel weg van het stationneke richting het Noordzeestrand. In de kleine Berghaven lagen de sleep- en duwboten van Pilots (voorheen: Loodswezen) klaar om de grote schepen veilig door de Nieuwe Waterweg te begeleiden. Even verderop stond het Atlantikwall museum. Deze oude geschutsbunker uit 1943 is zoveel jaren later ingericht als kennis- en educatiecentrum over de Atlantikwall. Dit brengt mij overigens op een alternatieve naam voor dit Lange Afstand Wandelpad: het Nederlands Atlantikwallpad – tenslotte strekte die bunkerbatterij zich over de gehele Nederlandsche kust uit.


Tijdens het lopen over de Koningin Emmaboulevard, met een formidabel uitzicht op de Nieuwe Waterweg en de Maasvlakte, voelde ik een pijntje op de linkerwreef opkomen. Dat lag zonder enige twijfel aan de nieuwe halfhoge Grisport Salland schoenen die ik op deze dag in ging lopen. Het tekent mijn onervarenheid met het langeafstandswandelen: je gaat niet op een tocht van 35+ kilometer je nieuwe stappers uitproberen. En ik heb die fout al vaker gemaakt: tijdens de voorbereiding van de Vierdaagse van 1995 had ik tijdens de 40km Bloesemtocht langs de Linge ook al nieuwe schoenen beproefd. In de dagen erna kon ik toen amper lopen vanwege de overvloedige blaarvorming en overige schuurplekken. En ook bij het hardlopen is het een gouden regel: nooit op gloednieuwe schoenen een lange duurloop doen. Ach, noem mij maar hardleers. Ik zal het u niet nadragen.

Terwijl ik druk bezig was dit opkomende pijntje zorgvuldig aan een haakje weg te hangen banjerde ik het strand op. Grote schepen lagen er voor de kust, klaar om de Nieuwe Waterweg te bedwingen met wat hulp van Pilots. Ik keek in noordelijke richting en fantaseerde dat ik in de verte Den Helder kon zien liggen. Maar waarschijnlijk was Scheveningen wat dat betreft het hoogst haalbare – we moeten de aardkromming tenslotte ook in beschouwing nemen. Overigens niet erg hoor: voor vandaag was Scheveningen, de woonplaats van mijn jongste dochter Lianne, het einddoel. En het zou een barre tocht worden, deels over het strand, deels door de duinen, deels door de wouden en deels door bebouwd gebied. Het zonnetje priemde haar stralen door het zwerk en er stond een zwak windje. De temperatuur lag op dit vroege tijdstip al aan de hoge kant, en zou in de loop van de dag tot minstens 25 graden oplopen. Ik hoopte maar dat het een niet al te zware beproeving zou worden: dat zou immers slecht zijn voor de motivatie om de hele tocht naar mijn geboortestad te voltooien.
In het eerste de beste strandpaviljoen vergreep ik mij aan een kop koffie en een stuk Hoek-van-Hollandsch appelgebak. Dat zou, na het ochtendpapje om een uurtje of zes vanochtend, de broodnodige energie geven voor de etappe van vandaag. Na mijn Limburgse wandelavonturen had ik Elfriede en mijzelf beloofd om elk stuk gebak aan het begin van een wandeling als ‘vlaai’ te omschrijven. In dit geval dus Hoek-van-Hollandsche vlaai. Dit compleet met foto van het baksel en de daarmee gepaard gaande bak troost. Uiteraard met geen ander doel dan het opwekken van haar jaloezie. Verkwikt rekende ik het lekkers af, deed nog een sicherheitsplasje, gordde mijn rugzak om en ging op pad.

Niet ver na deze ochtendstop liep ik al fout. Ik had halverwege een rij strandhuisjes naar rechts moeten gaan, de duinen in. Zo stond het in het boekje – en daar houd ik mij aan. Maar toch bleef ik maar doorlopen bij gebrek aan (zichtbaar) wegwijzertje, en kwam – toen het laatste strandhuisje was bereikt – tot de conclusie dat foutje nummer één was gemaakt. Bitter en teleurgesteld stampte ik terug en vond uiteindelijk toch het juiste pad. Na wat sjokwerk door de duinen, en een gang langs fraaie perceeltjes en ja maar weer eens een bunker, bereikte ik een parkeerplaats die ik in de volle lengte moest aflopen aldus boekje twee. Ik passeerde een grote uitkijktoren waarin ook een restaurantje was gevestigd. Bij het parkeergedeelte voor het naaktstrand (zijn dat dan andere auto’s of zo?) werd ik uiteindelijk weer de wouden en de duinen ingestuurd. Ik liep nu over het Stuifkenszand, een plek die zijn naam in buitengewone mate eer aandeed. Ik weet nu waar de term ‘zandhappers’ vandaan komt. Geen naakte mensen gezien, overigens. Volgende keer beter zullen we maar zeggen.
Bij Slag Vluchtenburg mocht ik weer een klein stukje landinwaarts. Ik liep nu langs de dorpsgrenzen van ’s-Gravenzande. Een plaats waar ik ooit de nodige coaching mocht ontvangen in een tijd dat het wat minder ging met mij. Aan mijn linkerhand lag een watertje waar veel vogels activiteit veinsden. Vraag me overigens niet wat voor vogels dat waren: dat doet u maar bij mijn verre achter-achteroom Nico. Ook waren er veel honden en hun baasjes bezig met hun ochtendwandeling. Ik groette ze allemaal galant – zo ben ik nu eenmaal – maar slechts weinigen hier in ’s-Gravenzande verwaardigden zich tot een groet terug. Alle onbeleefde horken staan genoteerd in mijn zwartboek. Na anderhalve kilometer werd ik weer het strand op gedirigeerd voor een wat langere stroll van 3 kilometer langs de vloedlijn richting Ter Heijde. Deze strandafgang herinnerde ik mij nog goed van de keren dat ik daar met mijn toenmalige partner en mijn dochters op het strand heb vertoefd. Een van die keren was daags na mijn allereerste halve marathon – het was juni 2003 als ik het mij goed herinner, in the dying days of my marriage. Als hersteltraining liep ik toen blootsvoets een soepele 5 kilometer over het strand. Vandaag echter was het zand muller dan destijds, en ik moest regelmatig van koers veranderen om niet te veel in het zand weg te zakken.

Al met al een inspannende start van mijn Kustpad-expeditie. Geconcentreerd deed ik voort langs het Noordzeewater. Ik negeerde alle honden – ze groeten toch nooit terug. Halverwege passeerde ik een zogenaamd uitstroompunt. Dit is een lozingsconstructie die deel uitmaakt van de verderop gelegen Zandmotor, een systeem voor kustversterking. De lozingsconstructie zorgt ervoor dat dagelijks duizenden liters water de zee in worden gespoten. Dit is nodig om de druk in de ondergrond gelijkmatig te houden, zo leerde mij enig online onderzoek. In mijn eigen bescheiden optiek leek dit meer op een aantal douchevoorzieningen voor badgasten om het zilte zeewater van zich af te spoelen. Later leerde ik dat dat maar deels zou werken: het geloosde water is zo brak als een konijn.

Verwonderd door deze bijzondere aanblik sjeesde ik voort richting Ter Heijde, en stopte na ruim 13 kilometer struinen bij een van de strandpaviljoens ter plaatse. Daar deed ik mij tegoed aan een flinke uitsmijter, een glas verse jus d’orange en een kop koffie tot besluit. Inmiddels is dat voor mij een soort standaard wandellunch geworden. Na de lokale vlaai in de ochtend nu een lokale uitsmijter rond het middaguur. Zeer verantwoord, zeer schijf van vijf al zeg ik het zelf. Kijk maar naar het groenvoer op de foto. Na het inmiddels vertrouwde sicherheitsplasje werd het tijd om weer wat meer de binnenlanden in te trekken. Even liep ik nog parallel aan de kust op de Slaperdijk achter een jong en zichtbaar verliefd stel aan te sjokken. Het maakte mij week in de knieën, dat gefriemel van die twee. Na enige tijd kon ik gelukkig afzwaaien naar rechts, richting de outskirts van Den Haag. Bevrijd stampte ik weg van het amoureuze, welhaast geslachtsdriftige koppel. Ik passeerde een aantal zorgpaviljoens van ’s Heeren Loo, gelegen in een fraaie buurt met verder ook fraaie pandjes, fraaie bosschages en dito waterpartijtjes. Na al dat schoons draaide ik naar links, de Madeweg op. Ik was op weg van Monster naar Madestein, en het pijntje op mijn wreef liet zich meer en meer gelden.
Het werd snel duidelijk: ik was tussen de kassen van het Westland beland. Ik liep op het linksgelegen fietspad, waar ik steeds behendig de fietsers moest omzeilen. Aan weerszijden van de drukke weg staarden de glazen huizen mij aan terwijl ik verbeten doorploeterde. Op zich is dit alles uiteraard geen oogverblindende aanblik voor een wandelende natuurvorscher. Maar ja, zo’n natuurvorscher ben ik nou ook weer niet, en bovendien hoort het nou eenmaal bij het pad – en daar houd ik mij dan aan. Gelukkig kon ik enige honderden meters verder het Madepark betreden, en kon ik mijn oog weer laten vallen op het fraaie struweel dat van een zomertooi een herfsttooi begon te krijgen. Ik liep er langs een grote waterpartij waar veel dagjesmensen waren neergestreken om van de nazomerzon te genieten.

Eigenlijk is het Madepark een aaneenschakeling van groene parkjes, een corridor doorlopend tot Ockenburg. Ik ontmoette een paardenstaartloze vrouw die mij vertelde dat ze het Kustpad in tegengestelde richting aflegde. Dat mag namelijk ook van Wandelnet: het levert je geen diskwalificatie op als je tegendraads loopt. Ze had – zo zag ik toen ze mij naderde – er net als ik flink de sokjes in, en omdat zij en ik weten dat stilstand achteruitgang is hielden we het kennismakingsgesprek kort maar hevig. En toch lang genoeg om onze levensverhalen met elkaar te kunnen delen. Maar goed, eens moet je toch weer door met je eigen leven, met je eigen sores. En met een paar mooie motiverende woorden en een brede zwaai namen wij geroerd afscheid van elkaar – een omhelzing leek ons te vroeg in dit stadium – en vervolgden wij elk onze eigen eenzame weg. Zij naar Hoek van Holland, ik naar Scheveningen. Het werd warmer en warmer en er was nog een flink stuk te gaan.
Ondanks het pijntje aan de wreef kon ik lekker doorstappen. Er was veel schaduw in de parken en dat maakte het allemaal nog redelijk draaglijk. Inmiddels was ik in het Calisthenics Park beland. Het deed mij in eerste instantie behoorlijk Keltisch aan deze naam, dus ik bereidde mij voor op een overdaad aan Keltische kruizen, ruïnekerkjes en andere parafernalia. Maar niets van dat alles. Ik ben het toen toch maar even gaan opzoeken moet ik u bekennen, maar in dit kleine stukje groen is het blijkbaar zo dat je er calisthenics kan beoefenen, een vorm van krachttraining. Mij niet gezien vandaag. Ik passeerde een beestenboerderij die ze ten onrechte kinderboerderij noemden. Ze houden er immers geen kindjes, maar wel konijnen, geiten en ander dierlijk materiaal. Ik struinde langs een moestuincomplex en bereikte de boorden van de Monsterseweg. Een weg waaraan ik slechts één vage herinnering heb: in 1987 maakte ik er een proefritje in een blauwe Ford Escort, een bolide die ik vervolgens na ampele overweging aanschafte. Het was mijn eerste echte autootje, alhoewel ik in de vier jaren na het behalen van mijn rijexamen al in diverse auto’s had rondgecrosst. Vooral de witgrijze (of was het toch vuil?) Volkswagen Kever, die een soort gezamenlijk bezit was van de staf van het HTS-introductiekamp, staat mij nog helder voor de geest. De wagen zat met touw en plakband aan elkaar. En met dat vehikel besloot ik begin september 1983 naar Terneuzen te rijden voor een kennismaking met de ouders van mijn nieuwbakken vriendin. Wat voor fraais je toch niet uithaalt om een goede indruk te maken op je kerschversche schoonvader. Ik zie hem nog met zeer bedenkelijke blik om de bolide heenlopen. Voor zijn vrouw had ik een prachtige bos bloemen meegenomen, dus die was sowieso al om. En kijk: ik mocht mijn nieuwe verovering zelfs meenemen naar Den Haag, waar zij op kamers woonde. Wat een vertrouwen!

Gniffelend om dit stukje ver verleden stak ik de Monsterseweg over. Ik passeerde Villa Ockenburgh, die naam klinkt heel veelbelovend, en inderdaad: het was een heel fraai gebouw waarin een ongetwijfeld heel chique restaurant was gevestigd. Volle beurs mee als je daar een vorckje wil pricken. Rechts van mij lagen begraafplaats en crematorium Ockenburgh, waar ik twee keer heen ben gemoeten. De eerste keer bij de uitvaart van Opa de Haan in maart 1993, een gelegenheid waarbij ik als oudste kleinkind het woord heb mogen/moeten voeren. En dat ingeklemd tussen de redevoeringen van een aantal militaire hotemetoten die mijn ouwe-ouweheer de laatste eer bewezen. Peentjes heb ik vooraf gezweet destijds bij mijn ‘debuut’, en na mijn woorden was ik emotioneel behoorlijk leeggelopen. Tegenwoordig ben ik een tamelijk ervaren uitvaartrot als het om mooie woorden gaat. De tweede keer was in 2016 bij de uitvaart van Tante Gonne, zeg maar de lievelingstante van wijlen mijn lieve moeder. Bij die gelegenheid hoefde ik overigens niet te spreken. Zij was de jongere zus van mijn moeders moeder, de oma die ik nooit heb gekend doordat zij 10 maanden voor mijn geboorte tot groot verdriet van mijn moeder overleed. Enfin, over dat laatste vertel ik in een volgend verhaal nog wel eens.
Interessant hè, al die family affairs? Maar nu huppakee weer terug naar het Kustpad. Bij Villa Ockenburg kon ik eindelijk mijn lege waterfles bijvullen bij een tappunt. Het was inmiddels onaangenaam warm aan het worden, en regelmatig moest er worden gehydrateerd om uitdroging te voorkomen. Ik had daarvoor vandaag de nodige sportdrank en water in mijn rugtas geladen, maar deze liquide middelen waren along the way in hoog tempo door het dorstige keelgat gestort. En op is op, zoals wij allen weten. Verfrist en al liep ik om een aantal sportvelden heen en bereikte het terrein van de Puinduinen, niet echte duinen zoals u uit de naamstelling kunt afleiden. Die Puinduinen hadden mijn bijzondere belangstelling omstreeks 2014: er werd jaarlijks in januari een Puinduinrun georganiseerd, een gruwelijke loop met enorm veel beklimmingen en afdalingen via trappetjes. En het leek me al enige tijd nou zomaar eens ontzettend leuk om daar aan mee te doen. Tot de realisatie ervan is het overigens nooit gekomen, dit door diverse oorzaken dan wel om diverse redenen. Ook omdat mijn leven op dat moment behoorlijk in puin lag. Maar zeg nooit nooit zeg ik altijd maar.

Kijkduin, en daarmee weer de zee, was in zicht. Met een steeds groter wordende dorst liep ik de boulevard op. Ik heb het nooit de mooiste plek op aarde gevonden en dat kunt u gerust als een understatement beschouwen. Ik liep er ooit in 2015 met Elfriede vanaf Scheveningen naartoe, sometime in the early months van onze relatie. En volgens mij deed ik eens een soortgelijke wandeling met Sue naar Kijkduin, maar dan nog veel langer geleden. Maar wij drieën waren het er roerend over eens: op deze plek wil je niet dood gevonden worden. Meer kan ik er niet van maken – het was en is allemaal erg mistroostig en oerlelijk daar. Misschien dat de verbouwingen die er anno 2021 plaatsvinden tot een verbetering leiden – ik zal het met argusogen volgen. Nu zocht ik er een ijs- en zopiekraampje op en trakteerde mijzelf op een ijsje en een flesje ijskoude cola zero. Trots belde ik Elfriede om te melden dat er inmiddels al 25 kilometer op de teller stond. Maar tegelijkertijd wist ik dat de laatste loodjes á 10km het zwaarst zouden wegen.
Want och heden, we moesten maar weer eens de duinen en de wouden in. Geen wonder als je een kustpad loopt. Maar het begon nu allemaal toch wel behoorlijk zwaar te worden, temeer daar de pijn op de wreef in rap tempo verergerde. Na enige honderden meters sjokken door mul duinzand bereikte ik ter hoogte van de Savornin Lohmanlaan het Westduinpark. Op de Savornin Lohmanlaan, waarnaar overigens de negentiende-eeuwse politicus en minister Alexander met-die-lange-achternaam is vernoemd, woonden mijn oudtante Gonne en oudoom Wil. Zoals eerder gememoreerd was tante Gonne de lievelingstante van mijn moeder. Wij kwamen er graag, niet alleen omdat het strand nabij was, maar ook om de blauwe hap en de gezelligheid. Hun huis lag op spuugafstand van de duinopgang, een mooi pied á terre dus. Ik bewaar goede herinneringen aan beiden en aan de plek waar zij woonden.

In het Westduinpark was gelukkig weer wat meer schaduw, want mijn kalende bolletje had het onder de priemende zonnestralen zwaar te verduren. Aangekomen bij de Laan van Poot, waarnaar de befaamde dichter Hubert Cornelisz Poot is vernoemd (u weet wel: ‘Hier ligt Poot, hij is dood’) overzag ik de fraaie tartanbaan van Haag Atletiek. Hier woonden Jacqueline en ik ergens in het begin van de Roaring Nineties het koperen bruiloftsfeest (zegge: 12.5 jaar) van Joke en Wout bij. Joke was in die tijd onze interieurverzorgster, en kennelijk vielen we bij haar zodanig in het pulletje (goede werkgevers!) dat we welkom waren op hun party. Ik liep verder door het Westduinpark en vulde bij Speeltuin Kwartelpad mijn waterfles maar weer eens bij op een tappunt. Al struinend door de beboste duinen bereikte ik de Bosjes van Poot, ook al een naamgever van de hierboven gememoreerde dichter.
Het begon opeens behoorlijk te stinken daar in de bosjes. En dat was niet doordat Poot daar lag. De oorzaak van deze onaangename geur werd mij snel duidelijk: bij het uittreden van de wouden lag daar de rioolwaterzuivering Houtrust. Een mij niet geheel vreemde weeë sanitaire lucht teisterde mijn bevallige neusschelpjes. In mijn tijd bij het Hoogheemraadschap van Rijnland (1992-2001) had ik meermalen de AWZI’s en RWZI’s (zoekt u maar op) in het beheersgebied mogen bezoeken in een poging om daar de informatievoorziening op orde te krijgen. Soms kostte dat veel moeite: de mensen in het veld hadden een gruwelijke hekel aan kantoorpikken (excusez le mot) zodat het een hele toer was om überhaupt on speaking terms met deze noeste arbeiders te komen. Het vroeg veel tact, en soms ook je woorden bijtijds inslikken, maar het ging me over het algemeen goed af. Wel moest je soms je ongezouten mening geven over de vele gruizige en flink bepotelde posters van ontklede vrouwen die daar in groten getale de groezelige ruimtes opsierden. Zo werd je één van hen, anders niet. En ook zoiets: nooit ging ik daar in jasje-dasje heen, maar altijd in stokoude kloffie. Overigens bleef die geur behoorlijk in je kleren hangen, zodat ze me op kantoor na zo’n AWZI-bezoek niet konden luchten of zien. Zo erg was het. En dus kon ik dan terstond naar huis, naar Zoetermeer, om daar mijn vrouw en kroost te bedwelmen.
Terug naar het pad dan maar weer. Links van mij lag de echte Haagse volksbuurt Duindorp, en via de Duindorpdam stoomde ik op richting de Dr Lelykade, aan de Scheveningse haven, waaraan een keur aan restaurantjes is gelegen. Ik was inmiddels behoorlijk uitgewoond, maar na de rioolwaterzuivering rook ik nu de stal – en dat gaf mijn burger moed. Ik trotseerde de vele horecagelegenheden en passeerde de plek waar ooit mijn ouders hun 35-jarige bruiloft vierden (en mijn vader zijn zestigste verjaardag). Ik memoreerde het al eens in één van mijn CPC-werkstukjes. De voormalige marinesociëteit bleek inmiddels gesloopt te zijn en vervangen door al even lelijke nieuwbouw. Tja af en toe verdwijnen er fysieke stukjes herinnering en moet je het vervolgens met foto’s, filmpjes of je eigen voorstellingsvermogen doen. En ik moet u wel zeggen dat ik heel slecht ben in beeldend denken.

Speaking of City-Pier-City: inmiddels was ik op het befaamde parcours van de halve marathon beland. Ik liep nu over de Vissershaven richting strand, en kocht een ijskoud blikje cola zero bij een klein oriëntaals winkeltje zullen we maar zeggen. Want de dorst moest weer eens flink gelest worden. Ik was eigenlijk al aan het eind van mijn latijn, maar er was nog een behoorlijk stuk langs de boulevard af te leggen richting de eindstreep die ik voor mezelf bij de Harstenhoekweg, voor het optrekje van dochterlief, had getrokken. Ik passeerde alle bekende plekken aan de Scheveningse boulevard die ik al uitvoerig in eerdere epistels heb beschreven, dus dat doe ik hier niet nogmaals. Heel even keek ik nog naar de Noordzee, naar de schepen die daar – naar het lijkt – altijd voor anker liggen. Heel even keek ik nog wat verder weg, waar de windmolenparken staan, al bijna halverwege Engeland. Just kidding. But on a serious note: elke keer als Sue en ik aan het Noordzeestrand stonden keken wij (lees: vooral zij) weemoedig richting het haar zo vertrouwde eiland. Het viel om den drommel ook niet mee voor haar om hier in dat rare platte land met al die rare Hollanders te aarden. En naar later bleek was dat ook wel onmogelijk.

Tevreden doch voldaan ging ik bij de Pier weer landinwaarts en overschreed het finishvod op de Harstenhoek na 7.5 uur bruto tijd ploeteren over 36 kilometer. Waarbij gezegd moet worden dat daar ook wat ‘zittende meters’ tussen zaten. Dat is een inside joke van Jantine en mij: als wij tijdens een gezamenlijke wandeling ergens zitten (om te lunchen bijvoorbeeld) dan loopt de afstandsteller van onze Garmins nog steeds op. Heel langzaam weliswaar, maar toch. Het geeft ook wat rare bewegingen weer op het kaartje van de gelopen route. Bijzonder grappig soms. Je kunt ook zeggen: we hebben allebei de pauzeknop op onze horloges nog niet gevonden, of we weten niet hoe die te bedienen. Anyway: ik was trots op en tevreden over wat ik deze dag geflikt had. De strijd was gestreden, het leed was geleden. Vermoeid stapte ik in de voor mij klaarstaande bus richting Den Haag Centraal, en zette mijn Garmin pas stil toen het vehikel al een behoorlijke snelheid aan het ontwikkelen was. En dat geeft ook heel mooie snelheidscijfers op het einde kan ik u melden. Etappe 1 van het Kustpad-zesluik zit er op, en het was heel mooi en inspannend geweest. En het smaakt naar meer, veel meer. Volgende week staat deel 2 op de planning, een barre tocht tussen Scheveningen en Noordwijk. En uiteraard leest u daarover meer in een volgend opstel.


Groeten uit Wenen, waar ik bij een ontbijtje van dit nieuwe stukje mocht genieten.
Nou, wij lopen hier ook wat af hoor, we zijn bijna ‘collega’s’.
Hoop niet dat je teveel door het mulle zand moet, anders gaan we je Henk Mul noemen
Geniet ze daar in Wenen! Blij dat Henk Mul jouw ochtend enigszins heeft kunnen opleuken.
Auf Wienersehen zullen we maar zeggen